Referat

Niebędący, niewidoczni, niezbędni – uczelnia jako „zintegrowany projekt” na przykładzie administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu

Anna Mielczarek-Taica

Uniwersytet Mikołaja Kopernika | Stowarzyszenie Forum Dziekanatów

W środowisku pracowników uczelni można wyróżnić wiele linii podziału. Ta najbardziej widoczna, dzieli nas na pracowników będących i niebędących nauczycielami akademickimi. Podział ten, podobnie jak kilka innych, dość mocno rzutuje na modele współpracy zarówno wewnątrz samej administracji, jak i na relacje z pracownikami „będącymi”.

Administracja to grupa pracowników uczelni, której podmiotowość jest dość słabo widoczna. Już samo definiowanie poprzez przeczenie [„niebędący”] uprzedmiotawia i działa demotywująco,  odwołując się do tego, kim ci pracownicy nie są. Niewidoczność z kolei wynika z faktu zajmowania dość specyficznej, drugoplanowej, roli na uczelni. Ma to niewątpliwy (i nie zawsze pozytywny) wpływ na budowanie relacji z pracownikami akademickimi. To specyficzne położenie jest określane w literaturze jako invisible workers [np. Szekeres 2004]. Dla części badaczy podział ten jest oczywisty i charakterystyczny dla uczelni, dla innych jest niewątpliwą dysfunkcją, działającą w niekorzystny sposób na budowanie relacji [Kallenberg 2017]. Szkolnictwo wyższe zaczyna być traktowane jako „zintegrowany projekt”, wskazując na istotność wkładu pracowników niebędących nauczycielami w powodzenie owego projektu [np. Whitchurch 2018]. Zdaniem K. Lei, niezbędne staje się więc budowanie profesjonalnej administracji, poprzez m. in. wspieranie jej rozwoju zawodowego oraz system ocen pracowniczych [Leja 2001]. W związku z tym, pracownicy administracyjny stają się niezbędni do prawidłowego i efektywnego funkcjonowania uczelni. Jak twierdzi A. Bańka, administracja to grupa pracownicza, która nie tylko stabilizuje organizację od wewnątrz, ale i wpływa korzystnie na wizerunek uczelni na zewnątrz. Dlatego też, tak ważne dla osób zarządzających uczelnią powinno być podmiotowe traktowanie administracji, którego miarą mogłaby być satysfakcja z pracy [por. Bańka i in. 2002].

Jak zatem budować profesjonalną administrację? W jaki sposób pracownicy administracji postrzegają siebie i swoją rolę na uczelni? Co pomaga, a co przeszkadza w budowaniu dobrych relacji z nauczycielami akademickimi? Jak ważne jest poczucie bycia członkiem wspólnoty uniwersyteckiej? To tylko część pytań, postawionych pracownikom różnych szczebli administracji UMK, w czasie badania pilotażowego przeprowadzonego za pomocą wywiadu pogłębionego na przełomie czerwca i lipca tego roku. Wyniki właśnie tych badań zostaną zaprezentowane w referacie pt. „Niebędący, niewidoczni, niezbędni – uczelnia jako „zintegrowany projekt”.

mgr Anna Mielczarek-Taica

absolwentka socjologii na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz studiów podyplomowych uczelni publicznych i niepublicznych: Administracja publiczna (UMK), Akademii Menedżera (WSB w Toruniu) oraz Trener i coach w biznesie, edukacji i administracji publicznej (KSW we Włocławku), posiada uprawnienia mediatora. Od kilkunastu lat pracownik administracyjny, w tym od lat 11 dziekanatu Wydziału Humanistycznego UMK w Toruniu, gdzie od 2 lat jest kierownikiem. Na UMK zajmowała się obsługą logistyczną studiów niestacjonarnych, a w dziekanacie prowadziła różne kierunki studiów, w tym studentów programu Erasmus, zajmowała się obsługą grantów wydziałowych, rozliczaniem pensum dydaktycznego, systemem USOS oraz obsługą rad wydziału. Obecnie nadzoruje dziekanat dydaktyczny (obsługa prowadzonych kierunków studiów, studiów doktoranckich oraz pomoc materialna) oraz dziekanat naukowo-badawczy (projekty i granty naukowe, działalność statutowa, ocena parametryczna), ponadto zajmuje się procedurami awansowymi, konkursami pracowniczymi, sprawami finansowymi, czuwa nad promocją (strona internetowa i social media) i organizacją imprez wydziałowych oraz dba o dobre relacje na wydziale J.Zaangażowana w budowanie dobrego wizerunku uczelnianej administracji. Interesuje się turkusowym zarządzaniem i ciągle wierzy, że na uczelniach jest ono możliwe.